مثل آن که تنهایی

چه قدر هم تنها !

خیال می کنم دچار آن رگ پنهان رنگها هستی

دچار یعنی عاشق

و فکر کن چه تنهاست

اگر ماهی کوچک

دچار آبی در یای بیکران باشد

چه فکر نازک غمناکی

دچار باید بود

یادمان باشد اگر بر فراز دلمان پرواز نکنیم

وسعت مهرورزی را باور نخواهیم کرد.

و زمانی که گذشته ها را رها نمی کنیم

خود را به آغوش سرد تکرار می سپاریم.

اگر نگاه مهربانی نداشته باشیم

ناچاریم نهال تنهایی مان را با ریزش اشک های مان آبیاری کنیم.

و این درد پنهانی را با آسیب های آشکاری که به

دیگران وارد می کنیم توجیه کنیم.

و هنگامی که صادق نیستیم

و همچنان به افتخار باورهای نادرست

خود را تشویق می کنیم.

عریانی تنهایی خویش را با تن پوش غرور و تکبر

به روح خویش تحمیل می کنیم.

یادمان باشد استفاده از فرصت ها

دلی نترس و قلبی عاشق می خواهد .

و نتیجه این آزمون رشد و سر آغازی نو خواهد بود.

که در جست و جوی آن فقط به مسیر خود چشم دوختیم

نه به راه دیگران......................

باقی ماندن در دام رفتار های نا خوشایند

را با گام های تندی که از کنارت بی اعتنا و بی مهر

می گذرند را بشناس.................

اگر قلبت را نگشایی

اگر سکوت را با کلام مهر آمیز

و سکون را به حرکت در راه عشق تر جیح دهی

رویا هایت را در گذشته جا خواهی گذاشت

و روا نیست که آرزو های تو با آه و افسوس دم ساز شوند

پس رها شو.................

و دلش نی لبکی بود حزین

می سرایید به اندازه یک حنجره در گوش زمان

قطعه شعری از عشق

که همین عشق سر آغاز من و عالم بود

قبل از این بود  جهان

یکه و در تنهایی

ظلماتی که یقین ماتم بود

پس جهان بی من

یا من بی عالم

بود چیزی که در آن چیز وجودی کم بود

و تویی جان جهان

نیز منم کالبدی

ارزشی بود اگر

بودن ما با هم بود

تا اطلاع ثانوی نمی توانم

از محبت های شما دیدن کنم

به دلیل امتحانات پایان ترم

که تا ۱۷/۴/۱۳۸۷ ادامه دارد

لطف کنید اگر خواستید آرزو مند

نمرات خوب برای من باشید

دوست دار شما تا لحظه ی

سلام دوباره

که تو را در خود تکرار کنان

به سحرگاه شکفتن ها و رستن های ابدی خواهد برد

من در این آیه تو را آه کشیدم

آه......................

من در این آیه تو را به درخت و آب و آتش

پیوند زدم...................................................................... 

لحظه ی ویرانیم را حس نکرد

در تمام لحظه هایم

هیچکس وسعت حیرانیم را حس نکرد

آن که سامان غزلهایم از اوست

بی سر و سامانیم را حس نکرد

لحظه ای که برای اولین بار با کسی که اصلا نمی شناسیمش رو به رو می شویم

و چشم در چشم نفس در نفس صدا ها را زمزمه می کنیم و فاصله ها را می شکنیم

لحظه ای که هیچ صدایی نیست جز صدای تو و او ............

صدای آشنایی صدایی که پیام دوستی را به همراه دارد دوستی که همیشه همراه تو باشد

تا آخر ،آخر جایی که پایان ندارد پایان جایی که آخرش معلوم نیست .

این لحظه را نمی توان با هزاران لحظه ای که فضای زندگی تو را پر کرده اند عوض کرد

لحظه هایی که فقط در گذرند و زود می میرند

ولی

این لحظه است که هیچگاه نمی میرد و همیشه در روحت جاریست

و هر چقدر که بخواهی ادامه دارد و پایان پذیر نیست

به طوری که جزیی از وجود تو می شود

این لحظه زیباست و رنگارنگ که هر رنگش بویی از

صفا صمیمیت دوستی و همدلی و در ابتدا و انتهایش معنی عشق را می دهد

لحظه ای که در آن می توان محبت خود را نثار دیگران کنی که شاید لحظه های دیگر فردا

نتوانی از آن بهره ببری و آن را نثار کنی.

لحظه ای که با آن زندگی جان می گیرد

لحظه ی آغاز

لحظه ی دیدار

لحظه ی سلام

پس امیدوارم که زندگیتان سرشار 

از این لحظه ها باشد 

همراهان و دوستان لحظه ی سلام

سلام

پس به نام زندگی هرگز مگو هرگز..........

تو را به جای تمام کسانی که نشناخته ام دوست می دارم

تو را به جای تمام روزگارانی که نمی زیسته ام دوست می دارم

برای خاطر عطر نان گرم و برفی که آب می شود و نخستین گناه

تو را به جای تمام کسانی که دوست نمی دارم دوست می دارم

تو را به خاطر دوست داشتن دوست می دارم